Antukin

Happy Beerday!

2010-06-22T04:47:00.000-07:00

After 4 months of beer absence, I welcomed the forbidden alcohol to my system again. Birthday ko naman eh! HAMONAYUN! :)

A BIG Thank you to all those who came and greeted me over SMS and facebook, to all those who remembered my day and for the gifts and the surprises. I love you all.

On-the-Job Thingies

2010-05-26T05:44:00.000-07:00

Wow, I can't believe it's been months since my last update.

Ok so, I finally finished my 200 hours of OJT today. I've worked in a government agency where my mom works, alongside with my bestfriend-slash-twinsis Kirstie Knoots. I can pretty much say that I learned a lot from the experience though there were lots of times where I'd find myself sleeping at my table or stare at nothingness. I realized how different it is being an employee and a student.

It was difficult for me at first, waking up early in the morning, dressing up corporate and acting normal, encoding things you don't even understand, and even talking to people you don't actually like. But after a week I was able to adjust and enjoy the ride.

The best thing about new experiences, aside from the thrill itself, is the advantage to meet new people. I gained friends and learned how to respect them. A lot of stories had been told, a lot of laughs, it was just too real. Sooner or later, I might forget some of these people, but definitely not what they've shared to me, which is a part of their life. I'm not trying to be cheesy or anything. I'm just trying to appreciate everything that had happened.

It's almost June, and before you know it, I'll be back ranting about my grades again especially now because I'm in my 4th year, and there'll be more pressure this time. Thesis na wwhhhooooaaa!

Tomorrow's my mom's birthday and my tita too, because they're twins. I didn't really get them anything, I might just greet them tomorrow, and on Friday, my high school friends and I are going out for a swim. Yes! Just before summer ends. I'm really looking forward to it.

One down, more to go. :)

Sunburn.

2010-03-28T02:04:00.000-07:00

Hi all! Wassuupp? My third year in college just ended last Friday and I still don't know if I passed all of my subjects. I'm happy that it's all done but I'm still nervous because I know for myself that I haven't been very industrious lately. It's as if my focus was in some other planet.

So right now I still don't have plans on how am I going to spend my summer vacation. Supposedly, I should be going to Bohol this 16th but I couldn't because I'll be taking my OJT (That's 200 hours of pure summer waste T^T). I really want to go to the beach and just feel the breeze, the hot sand, and the waves. GGGGAAAAHHHH!

I've also been doing photo shoots with my friends few weeks ago and I must say that I've learned and experienced quite a lot because of them. Hopefully, we'll be able to do more shoots, create more sets, and make more beautiful photographs. If you want to check out our photos, you can look on my flickr account. Feel free to comment and criticize.

So enough of the home works, projects and case studies! It's time for fun, swimming, and more parteehhh (Uso ang balat ko!). I don't want to be a couch potato all summer! :(

Bitter.

2010-03-09T02:34:00.000-08:00

Naalala ko nung sinabi sa akin ng Head of Co-curricular Activities sa school ko na bitter daw ako. Ilang beses niya din akong pinagalitan kesyo, panggulo ako, pasaway, at kung anu-ano pang salitang sa kanya ko lang ata natanggap. Naiintindihan ko naman siya. Pero ayokong isiping tama siya. Dahil hindi ako bitter!!!

Kahapon, pumunta kami sa Sta. Mesa para interbyuhin ang isang kumpanya para sa aming case study. Nung pauwi na kami at nakasakay na kami ng fx, may nakasabay kaming isang bitter na dalagitang hindi ko sigurado kung dalagita nga. Medyo boyish ang porma niya na conio yata dahil sa mamahaling sapatos (sabi ng kaibigan ko). Hindi ako sigurado kung ano ang ginawa ko sa kanya dahil minura niya ako bago siya bumaba ng fx.

BT Girl: Para! ... EXCUSE ME! (pabadtrip effect)
Ako: Excuse you... (patweetums effect)
BT Girl: (baba ng fx) F*** you bitch!
Kaming lahat: (tulala)

Masyado ba kaming maingay? Ni hindi ko nga siya nahawakan o nasagi man lang. Ano ba namang masama sa sinabi ko?! Bitter ata sa mundo si Ate, Hai nako walang social grace! HAHAHA! Ba't hindi na lang siya nag-taxi o bumili ng sarili niyang sasakyan kung gusto niyang mapag-isa. Di ba?! Anu beh? Buti na lang hindi ako mapagpatol.

Hanggang ngayon, hindi pa rin kami maka-get over ng mga kaibigan ko. Nagtataka pa din kami hanggang ngayon, pero hindi naman namin masyadong prinoproblema. Bitter din ba akong maituturing dahil nagblog pa ako para ikwento si Ateng Bitter? 'Yun lang!

Hindi nga sabi ako bitter, bakit natikman mo na ba 'ko?
(ay, facebook? lol)

/photo is the cover of The Vines' album fuck the world. spell bitter. :P

On this day, God wants you to know...

2010-02-23T07:35:00.000-08:00

So this facebook app has been my daily dose of God-given messages for months now. I don't really know why I keep clicking on this app and trying to "see my message from God", though I know for myself that it's not really God, and just a person from the other side of cyberspace. I guess its just an instinct for me, maybe I'm just trying to find answers to things, or for me to just let myself know that there's still someone who watches me, or maybe to just let me not forget about Him and His teachings.

Yes, I do believe in God. I believe that there's someone who created us, who's watching us and guiding us in our life, someone who can give you anything, and take anything away. An entity that's so perfect and powerful, It can make or break you.

I grew up in a religious family, a religious school, and a religious town. But honestly, in my younger years, there was still a time in my life that I doubted the existence of a God, a certain persona who created everything. It all seemed too fairy tale-ish. Maybe it's because of too much repeats and commercialism that it felt more like a routine rather than a true worship. But that's all in the past now.

After a lot of thorough reading, a couple of retreats and recollections, a philosophy subject with full of debates, and talking to a few wonderful people of God, I came to a realization that He's really there. Besides, don't you think it's best to be able to believe onto something rather than believing at nothing at all? Believing that there's a God gives us hope, courage, a reason to live, a purpose. If you think about it, It does look like everything really starts from Him. Peace, love, hope, patience, positivity, harmony, everything. This will all start if we follow Him.

For me, It doesn't matter what my religion is. I don't get why some religions fight about who's better. I mean, Does it really matter? God is what matters. Di ba? You can call Him anything you want, as long as you believe and follow the better Good, then it doesn't matter. They fight so much about what is written but I think sometimes, they forget about looking at the bigger picture.

Honestly, I do have times when I don't see what really matters too, I forget about looking at the bigger picture. So, thankfully, this "just-another-facebook-app" makes me remember and keeps me walking to the right path. I may not be as active in following His teachings as before, but I'd like to say that I do think about Him a lot, even before clicking the app itself.

Still, I don't consider myself as a religious person. I hardly go to mass now, I don't really listen when I go to mass, and I don't always know the right words to a prayer, but I do talk to God (Is that considered praying?). I just believe. And when I say I believe in God, I follow too, the better good.

I've been thinking about God a while ago, then I clicked on this app and started writing. I just felt like it.

The Little Things...

2010-02-21T09:58:00.000-08:00

Today I woke up with a smile on my face. A few days ago I tried to create a blog post but all that's coming out are negative things. (See, I told you I don't want to write that anymore) We can't always avoid negative things, sometimes we just have to face it, and I'd like to face it alone.

So anyway, after all that, I'd like to focus more on the other side of the picture, which is the good side. It's those little things that makes me happy that I want to focus on. Like, waking up with breakfast, a good hair day, watching random movies, being able to walk, see, hear and touch life, and the likes.

It's those little things that we don't always notice, that I want to cherish. Being able to see and enjoy that, despite obstacles and hardships that's blocking it, is the most satisfying feeling.

And it's those little things that are the most important sometimes. Don't you think?

The Little Things // Colbie Calliat
xoLALA

No forever.

2010-02-14T10:00:00.000-08:00

Feb 13, 2010. My friends and I went out and had fun.

Feb 14, 2010. Today I learned:
that we all hate goodbyes, but we can't control everything. Someday, somehow we all have to go through it. There'll be no happy times if there's no sad times. Yin yang life it is! :) All we can do is just enjoy what we have now, and cherish it while we can.

I love my friends.

Happy Hearts Day! ♥
Spread more love.

Love has no due dates and doesn't know any deadlines.

2010-02-02T06:41:00.001-08:00

I was on my way home awhile ago, when I remembered one blog post of an old friend (Joyce Kelmer), about her frustrations on giving deadlines to the one she loves and ending up still loving the guy. I never really fully understood how she felt and how hard it was for her, but now I think I do.

I tried, but I can't. Just like her.

I guess after everything that has happened to me, I've learned how to gamble my heart to uncertainty and never really worry about what may come. What's important is that I'm doing what I want, even if it doesn't go the way I want it to, even if people would go against it. This is my happiness, it hurts and feels good at the same time. LOL.

Love knows no boundaries. Thus, it should not expect anything in return.

Anyway, I do have a song in mind. I always have a song for everything. -.- It's annoying me but I can't help it.

Skyline by Yui.
I can't find a decent video on youtube so i'd give the english translation instead. :)

I think I think a little too much
In my room where I can’t sleep
I want to just run away from this night
My sighs fall onto the window
I want to fly far away
Away from the moonlight
What should I do?
I want to fly well, I want to fly well
I just don’t know how to fly...
I want to fly well, I want to fly well
I wish someone would teach me
Surely everything’s unfamiliar
Even the TV is full of lies
I keep running for shelter from the rain
I can’t go on like this
I don’t care if I get drenched
I want to fly well I want to fly well
In order to learn to fly...
I want to fly well I want to fly well
You have to get out into the sky, to skyline
I can’t wait for my chance
How many of the same old mornings
Have I counted so far, picturing the skyline
I don’t know how to fly
I don’t even know if I can fly
I want to fly well I want to fly well
But I’ll go
I want to fly well I want to fly well
In order to learn to fly...
I want to fly well I want to fly well
You have to get out into the sky, to skyline

Dreams Change.

2010-01-28T05:25:00.000-08:00

Just a day, Just an ordinary day. Just trying to get by.
Just a boy, just an ~~ordinary boy~~. But he was looking to the sky.
He said take my hand,
Live while you can
Don't you see your dreams lie right in the palm of your hand.

And as he spoke, he spoke ordinary words
Although they did not feel
For I felt what I had not felt before
And you'd swear those words could heal.
And as I looked up into those eyes
His vision borrows mine.
And I know he's no stranger,
For I feel I've held him for all of time.

Singing this song since morning, and 'til now.
Ordinary Day. It was an ordinary day.
Overslept again, missed my first class, and got late on the next. So ordinary.

Today I learned that people change, as well as their dreams.
That includes me.

And now we are happy. :)

The Cure.

2010-01-22T07:03:00.000-08:00

*SMILESS!!* What a perfect way to start my first blog post for this year!

January is almost ending. To be honest it didn't quite start the way I wanted it to. I got sick on New Year's eve which lasted for about two weeks (thank God I'm okay nao!), and my emotional landslide of problems didn't make any difference at all. I'm still having this low self-esteem when it comes to my chosen career, and the path that I'm taking.

But: I've decided that I'm not going to waste my time focusing on the negatives and the failures that's happening in my life, and start forgiving myself for everything. I have to get rid of my tardiness and find a deeper purpose to motivate me and live my life productively each day. Easier said than done. Srsly, I need a project. XD

To live as if it's your last.
That'll be my motto. I now pray for consistency.

Throwing it all away.

2009-12-31T03:41:00.000-08:00

Last year, I met my great love. Everything changed, and I felt great with the change. I feel like I've become a better person, like I can do anything. Because of this one person, I wanted to become more than just this silly me. I couldn't ask for anyone better.

This year, I threw it all away.

Why is that?

I don't know.

I don't even know what's real anymore.

Is it even worth the risk?

I know how I feel but sometimes I hurt people because of feeling things.

I hate feeling. I feel trapped.

I'm on repetition, and I don't like it.

Can I not go back and do it all over again?!

Start anew, and leave everything behind.

I wish I have that flash thing people in Men in Black use to erase memory of citizens, then make up stories of nothing but happiness.

I'm sorry.

Happy New Year, 2010.

Young and Reckless.

2009-12-05T19:53:00.000-08:00

My eyes hurt. It's been a looooonnnnggg time since I last cried myself to sleep. Up to now, I still can't put to words what just happened to me. It still amazes me how people can tell you who you are and how you should feel in just few sentences when you yourself can't, even in a single word. It's irritating to hear, even worse when you realize that they speak the truth.

But I'm feeling much okay now. I'm still hoping I can make things better. I can do better. I apologize to everyone, for being too young, and reckless.

Meanwhile, here's a photo of Julie Anne San Jose and myself, during our school's open house event. She's a singer in SOP, GMA7. Her school visited ours, then she was invited to sing. Others say we look alike. It's flattering because she's pretty, but I'd rather not.

All I want for Christmas...

2009-11-18T01:03:00.000-08:00

is a Wacom Bamboo Fun (CTE-450S) 4"X5" Tablet (6,198.00 Php) and a Canon Lide 100 Scanner (3,150.00 Php).

We are now accepting donations through paypal or Gcash. Simply comment on this post or leave me a message on my ym: bladesandpins18@yahoo.com or vhonne's: vhonne12@yahoo.com

Thank you!!! You're off to helping us for a great start!

I'm excited to do graphics and animations already. *sighs*

Ikaw, reader? What do you want to have this season of sharing?

Expensive Paper.

2009-11-14T05:20:00.000-08:00

I'm nao officially enrolled this semester. 8 subjects, 4 majors. Hell.
But I can do it, right? right?

Positive lang muna.

2009-11-10T06:00:00.000-08:00

Howdy? Musta na? Nanibago ka ba sa bagong look and feel ng aking blog? Again, nagtulong kami ni Vhonne para magawa ito. (actually, he did all the work, ako lang naguutos haha!)

Life has been crazy but thank Goodness Kimya Dawson made my day today.

I don't want to elaborate on negative things that's happening to me, it's just a waste of time. Update lang. Magpapakasaya na lang muna ako sa mundong ito. Tawa ka na lang.

Webgeekph.com :)

2009-10-04T03:01:00.000-07:00

Nag-sign up ako sa webgeekph.com noong isang araw. Matagal na naming kinatuwaan ni Vhonne ang website na 'yun lalo 'nung naguumpisa pa lang sila. At ayun nga, ngayon lang ako nakasali. Natuwa ulit akong magforum lalo na at related ang topics nila sa gusto kong maging balang araw.

Ilang araw pa lang ang nakakalipas, marami na akong natututunan sa forum na 'yon. Maraming matatalinong tao. 'Yung iba nakamit na nila ang mga pinapangarap ko pa lang. Nakakainggit, ang gagaling nila. Pero dahil na rin sa kanila, naiinspire akong mag-aral ng mabuti. At tinutulungan na rin nila ako sa paraan na 'yun. Narrealize ko kasi na gusto ko talaga ang kursong kinuha ko ngayon, at gusto ko pang mas maraming matutunan. Ayun, nakakachallenge.

Gusto kong paniwalain ang sarili ko na kaya ko rin ang ginagawa nila. Kaya ko, kung magaaral ako. Kung hindi ako tatamad tamad (tulad ng ginagawa ko ngayon). Siguro, sakto lang ang pagkakasign-up ko sa forum na 'yon para mainspire naman ng kaunti sa pagaaral. Nawawalan na kasi ako ng gana. Pakiramdam ko kasi wala akong natututunan, at kung meron man, malayo sa gusto kong matutunan. Para lang akong nagpapalipad ng pera pambayad ng matrikula.

Mindset. May mga bagay lang siguro na talagang dapat nating daanan para makamit natin ang tunay na magpapaligaya sa atin. Lahat ng tagumpay ay nakakaranas ng hirap, nasa diskarte na lang kung paano natin malalagpasan. Parang bagyong Ondoy, mahirap, marami ang naghirap, pero, alam ko balang araw, magkakaron din ng sarap.

Marami pa akong kakaining bigas... Pero pramis uubusin ko lahat!

Credits to Pixelz of webgeekph.com for the poster/banner/ad.

TALON!

2009-09-22T08:10:00.000-07:00

Napanood ko 'yung movie na Jumper kagabi, nakakabitin! Matagal nang movie 'yun pero bakit wala pa rin atang sequel? Ang ganda ng concept. Isang taong kayang libutin ang mundo sa ilang talon lang. Iisipin mo lang 'yung lugar na pupuntahan mo tapos tatalon ka tapos makakarating ka na. Galing 'diba? Gusto kong magawa 'yun. Hindi dahil sa tamad ako. Gusto kong maging malaya.

Hindi nga ako preso o handicapped para sabihing hindi ako malaya, pero ibang klaseng kalayaan ang gusto kong makamit, at 'yun ay ang kalayaang makasama at paligayahin ang taong nakakapagpaligaya ng mundo ko. (ewww sobrang cheesssyyy!!XD) Kung makakaya ko ding mag-teleport, magagawa ko na 'yun ng walang pagod! Cool.

Pero sabi nga doon sa pelikula, lahat ng bagay may consequences. Namuhay siya ng walong taong malaya, pero di nagtagal eh nahanap din siya ng mga bitter enemies niya. Gusto ko ngang maging malaya, pero hindi ko alam kung handa ako sa package-deal na kasama nito. Pero kahit ano pa man ang mangyari, mangyayari talaga. Kaya mangyari na ang dapat mangyari! HOHO.

Give way to the martian!

2009-09-19T21:33:00.000-07:00

Whew! I got a new layout customized by my one and only Vhonne Deville!!! Gaganahan na naman akong mag-blog nito! Parang nagkaroon ng buhay ang plain blog ko noon. Eh basta masaya kasi hindi ako ang gumawa. HAPPPPPPPPPPPYYYYYY!!~

galing diba? i love it. Gusto ko 'yung mala-gabi ng lagim na header at yung font na parang mga aliens, dati ko pa kasi pangarap na maging martian at makarating sa mars. Pakiramdam ko kasi minsan kakaiba ako dito at parang mas belong ako doon. HAHAHA.

Medyo namimiss ko na ang mga panahong wala akong kaalam-alam sa mundo kundi ang kumuha ng litrato ng kung anu-ano at pagmasdan ang kagandahan ng buhay. Sa dami kasi ng ginagawa ngayon, at sa dami ng dapat gawin pa, nakakalimutan ko na ang mga simpleng bagay kung saan talaga ako nagiging masaya. Naks! Parang MMK lang. XD

Ito nga pala si Aning before and after. Wala lang, namimiss ko na kasi ang mahaba kong buhok. XD Gusto ko nang bumalik sa dati, kaso hindi pwede, kaya maglalakbay na lang ako patungong mars. Sama ka?

Facebook? Ano 'yun?

2009-09-02T22:30:00.000-07:00

Ang sarap sa pakiramdam kapag nakikita ko ang calendar kong may mga reminders at notes. Feeling ko artista akong parang eroplanong laging fully-booked. Ang sarap isiping magiging productive ka sa mga susunod na araw. Tumataas ang Happiness bar ko, pero hindi ko napapansin na meron din pala akong energy bar.

Parang Pet Society lang 'yan. Energy, Happiness, at Hygiene. Ako 'yung pet na laging nakikipaglaro, pero hindi pinapakain. Masaya ka nga, pagod ka naman. Masaya ba maging pagod? Eh bat sabi ni Tado mas mabuti nang tamad, hindi naman pagod? Pwede bang maging tamad at pagod at the same time? Feeling ko ganun ako ngayon eh! HAHAHA!

Ay wait lang commercial: Napapansin niyo ba? Ang dami ko laging tanong!

Anyway, ngayong buwan ng Setyembre, masasabi ko sigurong magiging super busy ako. Harvest season na kasi ng mga projects, research at case studies. Oras na para i-Buddy Poke ang mga tutulog tulog! Bilhin mo na sila kung kinakailangan, kahit mataas ang value! Typing Maniac na naman ang mga nagccramming para makaabot sa deadline niyan. Hehehe. Makikipag-Mafia Wars na naman ako sa mga darating na defense. Enemy of the Day ko na naman ang mga professor kong hindi ko alam kung ano ang nasa utak at ang dami na naman naming quizzes.

Bukod doon, malapit na din ang organization week namin. 3 days lang 'yon, pero week ang tawag. Isang buwang pagpplano, isang linggong preparasyon. Maraming duties, pero kakayanin dapat.

Parang Pet Society lang 'yan. Kahit kakapiranggot na lang ang laman ng energy bar mo, hindi ka parin susuko, hindi mamamatay o maglalayas. Kapag marami ka nang coins, magagawa mo din ang gusto mo, minsan nga higit pa. Luxury!!!

Unwanted Blahs

2009-08-28T05:51:00.000-07:00

Isang gabi, matapos ang stressful na pagaaral, umuwi si Aning sa kanilang bahay at sumakay ng jeep pauwi.

Nakatabi niya ang dalawang empleyadong mukhang mga kagalang galang na guro. Habang pinupuno ang jeep na sinakyan at dahil walang ginagawa, hindi niya napigilang makinig sa pinaguusapan ng dalawa.

Red1: Ano ba 'yang si manong ang laki laki ng dala, bigat na bigat kawawa naman ang katabi, tignan mo *tawa*

Red2: Ayun, tignan mo flat na halaman ni manang.

Wala atang pinagusapan ang dalawa kung hindi mga reklamo at kapulaan sa mga taong nakapaligid sa kanila.

"Bayad po. Makikisuyo..." Sabi ng taong nakasabit sa likod ng jeep. Walang nag-abot ng bayad. Mga ilang segundo, hindi na nakatiis si Aning at kinuha ang bayad ng mama.

Red1: Akala niya ata, konduktor ang mga taong nakasakay.

Red2: Oo nga. bat di na lang magtaxi.

Maraming napagkwentuhan ang dalawa puro reklamo at pang pupula sa kapwa nila, kahit hanggang makababa na. pilit hindi na pinakinggan ni Aning, at nag-isip na lamang ng ibang mas makabuluhang bagay.

Sa pagbaba ng mga babae inisip ni Aning na siguro ay pinulaan na rin siya ng mga iyon nang makababa ang mga ito.

Bakit may mga taong ginagawang past-time ang mang-okray ng kapwa? Bakit nagaaksaya sila ng panahon para pakialaman ang buhay ng iba? Bakit? Bakit, at Bakit?

Bakit ko ba sila pinakekealaman? ARGGHH!!

Buwan ng Wika

2009-08-17T07:34:00.000-07:00

We're almost on mid-august, but I still wanted to talk about one thing that I usually love to do, which is BRAG. *lol* When I was younger, it was time for folk dance, declamations, and other activities that would express our pride for being a Filipino, and having our own language. But after high school, and until now, I haven't been doing things to celebrate or recognize our mother tongue.

So, I'd like to dedicate this entire blog entry to my language.

I have this classmate in Physics who was born in the states but is a pure Filipino and who is currently studying here for college. Although she understands, she's still having a hard time speaking our language so we're sort of helping her out with the basics. While talking to her, I felt that I am very blessed to have this gift of being able to communicate fluently enough, in both her usual language and mine, that's why my friends and I we're glad of having someone being interested in learning THE language. It's as if we're so cool.

To cut this short, I think, it doesn't necessarily mean that we're not proud of our mother tongue when we don't speak it. I am proud of Filipino/Tagalog, but for the sake of globalization and progress, we have to use other languages, to be able to share our own to others.

I might as well do that in this blog too. I am pro comfortable writing kasi, y'know.

Iyon lang po. Maraming Salamat.
Follow my blog with bloglovin

Panalo pa rin ako. Mas panalo pa sa'yo.

2009-08-07T07:32:00.000-07:00

Naniniwala ba kayo sa destiny? Naniniwala ka bang may mga bagay na hindi talaga nakalaan para sa'yo? Ako, parang gusto ko na lang maniwala. Wala rin naman kasing point kung ipagduldulan ko pa ang sarili ko sa isang posisyon na marami ang gustong umangkin. Handa ako tumanggap ng pagkatalo, kung patas ang labanan. Para akong negosyong nalugi kasi hindi ako nagsponsor ng artista. Pero sa ngayon, tanggap ko na namang ganoon pala ang sistema doon. Gusto ko lang ishare mga naramdaman ko this whole week.

Bakit ko nga ba sinulong ang tahaking 'yon? Bukod sa kadahilanang magandang opportunity 'yon para makita sa resume ko, gusto ko rin sanang gumawa ng paraan para maging proud akong part ng sistemang 'yon. Kaya naman, sa tulong ng mga butihin kong mga kaibigan, kahit na nagdadalawang isip pa rin ako, nagtiwala sila sakin at sabay sabay nagattempt ng political suicide. 8D

Buong week ata kaming nakangiti at nakikipagkaibigan sa kung sinu-sinong tao. Walang kapantay ang determinasyon ng mga kaibigan ko. Kahit minsan parang mga nagpapatawa lang naman. Sinulong namin ang baybayin ng kahihiyan para sa hindi namin alam kung patungo saan. Pero masaya naman. :)

Dumating ang araw ng paghuhukom. Habang naghihintay ay unti-unti akong nawawalan ng pag-asa. Lalong nagiging malinaw sa akin na dehado ang manok ko. Pero hindi pa rin sumuko ang mga magigiting kong kasama, kaya gora parin ako.

Nagulat ako sa dami ng mga taong gustong sumuporta sa akin. Natuwa ba sila sa speech kong pautal-utal? o natakot sa mga kaibigan ko? Binilang, at yes! naabot ko ang susi ng tagumpay. But wait, there's more! Nagkagulo, may mga umangal, may dalawang hindi nakapagexpress ng freedom nila. Ayun, ULITAN DAW! Kinamayan ko na agad ang nakalaban ko, kasi alam ko na ang nangyayari. Hindi talaga para sakin kasi ayaw nila. At pagkatapos noon, labing siyam ang nilamang ng aking kalaban. Nice, may mga tentacles pala ang mga tao doon, maraming kamay. lol.

Nagmukha akong baboy na pinakain ng marami at pagkatapos ay kinatay lang rin, kasi iyon ang makakabuti para sa kanila. Ganoon ang pakiramdam ng nakatayo sa harap ng maraming tao habang pinagmamasdan ka nilang gilitan sa leeg.

Nagmukha akong batang hindi nabigyan ng Toblerone. At sa halip, binigyan na lang ng Ovaltines kasi mas mura nga naman 'yon. At dahil bata nga ako, alam nilang hindi ako malulungkot dahil chocolate pa rin naman ang ovaltines.

Matapos non, may mga tao paring may galit ata sa akin dahil nakuha ko pa ang ovaltines. Bakit pa daw ako bibigyan eh nabigyan na naman ako dati. Bigyan naman daw ng chance ang ibang makatikim ng "ovaltines". Aangal ka pa, ovaltines na nga lang, eh! Ayun, hindi naman siya nagwagi. Nyahaha. Patunay lang ito na you really can't please everyone.

Pagkatapos, nilapitan ako ng dating may-ari ng Toblerone at ang ibang karamay ko dati sa ovaltines. Humingi sila ng tawad, artista kasi ang lumapit sa kanila, wala silang magawa. At 'yun lugi na ang negosyo ko. Natanggap ko nang ganoon nga ang sistema. Biktima kami ng aming kamangmangan.

Pero kahit ganoon, hindi ako umuwing talunan. Natagpuan ko ang TUNAY na tagumpay, sa mga kaibigan ko. Panalo pa rin ako, sa mga puso nila. Bihira makahanap ng mga taong tulad nila. Kaya kung ikaw may ganung kaibigan, ingatan mo. Pinagpala ang mga taong may ganon, mas pinagpala pa kaysa sa mga nakakakain ng Toblerone.

*Sinubukang tumakbo ni Aning bilang presidente ng isang organization sa school nila. Hindi man pinalad, siya ngayon ang bise-presidente ng organisasyon nila.

Mano Po! Aning Style.

2009-07-27T05:55:00.000-07:00

Isa akong batang lumaki na sadyang bastos. Hindi ako natutong magmano sa mga nakatatanda. Magmamano lang ako kung sasabihan ako, o kaya naman ay ihahanda na ng matatanda ang mga kamay nila. Pero nang maglaon, natuto na rin ako dahil requirement pala 'yon para makatanggap ka ng aguinaldo kapag pasko. Saka nitong huli lang, ni-require na ng mga magulang ko na gawin ko 'yon pagkauwi ko pa lang ng bahay dahil kung hindi, wala akong baon kinabukasan.

Ang pagmamano ay simbolo ng respeto dito sa Pilipinas. Pero para sa iba, simbolo ito ng pagtanda. Marami ngayon ang takot na takot na lapitan ng mga bagets para *manuhan. Karaniwang defense mechanism ang pagbeso-beso o gagantihan ng mano ang bagets. Dito papasok ang tanong... Bakit ganon? Matatanda lang ba ang pwedeng manuhan? Kapag nag-mamano ka ba ibig sabihin nirerespeto mo ang taong 'yun? O tulad mo rin ba ako na kaya lang nagmamano ay para sa aguinaldo? Huwag kang magmalinis!

Ang taray ko naman. Mahirap bang makuha ang respeto ko? Sino naman ang maghahangad na respetuhin ko? Eh teka muna, kapag hindi ba ako nagmano, ibig sabihin binabastos ko na sila?

Kung respect na rin lang ang pag-uusapan, marami ako niyan. Marami akong nirerespetong tao. Pero hindi lahat sila, super thunder na. 'Yung iba nga, halos kasing edad ko lang. Para sa'kin, walang age limit ang pagrerespeto. Basta nagpapakatao, dapat respetuhin.

Malaki ang respeto ko sa mga taong nakapagbigay impormasyon, inspirasyon at patisipasyon sa buhay ko. Kumbaga sa fanatic, i'm all hands down! Mayroon namang mga taong, hindi ko alam kung bakit, pero hindi ko talaga magawang respetuhin. Hindi ko naman sila binabastos personally, magalang pa rin akong sumagot sa kanila, pero sa utak ko, wala silang kwenta para sakin. Hindi respeto ang pagpapakaplastik. (Ay, plastik pala ako? Well, occasionally.) :)

Kung lahat ng nirerespeto ko sa mundo, ay mamanuhan ko, baka mamatay ako dahil sa osteoporosis. Kakayuko sa dami ng dapat manuhan, HAHA. Mano sa kaibigan, sa favorite professor, sa mga matatalinong tao sa internet, sa mga metro aid na naglilinis sa tabi ng kalsada, sa mga working students, sa mga librong may kwenta, at sa taong nagimbento ng blogging. Kung may bayad lang ang mano, baka milyonaryo na ako 'non!

Eh, kaso hindi, eh! Kaya nga siguro sa matatanda lang na kamag-anak tayo nagmamano, kasi dapat silang respetuhin, dahil kahit papaano, pwedeng sila ang isa sa mga dahilan kung bakit nakakapagmano pa tayo sa kasalukuyan. Kung bakit andyan ka pa ngayon at patuloy na naglalagalag sa earth. At siguro na rin, para maiwasan ang paglaganap ng osteoporosis sa bansa.

*manuhan - inimbento kong word kasi hindi ko alam kung tama ba, kaya sige inimbento ko na lang. Ako na ang magaling! BWAHAHA.

Amoy Usok, Amoy Pawis!

2009-07-25T07:08:00.000-07:00

Bakit ang init? Naligo naman ako (kaninang umaga)! Totoo ngang dapat dalawang beses naliligo sa isang araw ang mga tao sa Pilipinas. Ang lagkit ko na. Sabi nga ni Angel Locsin, "Ligo lang? Kulang!" Dapat ligo taymis two! ligo ka ng ligo ka ng ligo ka ng ligo. HAHA BOO!

Parang katulad sa SM Fairview. "Annex lang? Kulang!" Dapat annex taymis two! Annex na annex! AHAHA. ang kulit ko.

Pumunta kami ngayon sa hindi ko alam kung saan basta doon sa pagitan ng araneta at quezon ave. Ininterview namin 'yung mayari ng company na gagawan namin ng automated billing system. Okay lang naman ang kinahantungan namin (sa tingin ko), at nagpakamature naman kami sa abot ng aming makakaya. Pero narealize ko lang na sobrang importante na talaga ng pagpapakapropesyunal / pagpapakadalaga sa edad kong ito haha.

"Third year na kayo. You still have no sense of professionalism. Wala ba kayong P.D. (personality development) subject? I.T. kayo diba? Makakarating 'to sa i.t. department." Sabi ng professor ko sa labor law. Arouch naman!

-hmm. okay? May point siya. Tama ba naman kasi ang magpasak ng tissue sa ilong habang nagkklase si ma'am, at tama rin bang huwag siyang batiin kapag pumapasok na siya sa classroom? Mali 'yon. AHAHA. Pero kasalanan ko ba kung late bloomers kami? At kasalanan rin ba namin kung wala kaming P.D. class at hindi kami naturuan ng tama? AHAHA. Nagdahilan pa!

Pero hindi na ako papalag, tama siya. Dapat na kaming magpaka... TINO.

Bumili pala ako ng "Stainless Longganisa" ni Bob Ong. Baka sakaling maengganyo akong muli sa pagsusulat, o kabaligtaran. May matutunan kaya ako dito? Makita ko kaya ang sense of professionalism dito? Bahala na. Basta nalagasan ako ng 150 pesos kahit walang kasiguraduhang may mapapala ako. Oh yes, carefree life. HAHAHAHAHA.

Saan ba nakakabili ng "Sense of Professionalism"? May libro na bang naisulat doon? Dapat ba hindi pinapawisan ang may sense of professionalism? Sinong makakapagbigay ng tips diyan! AHAHA. Ayoko na nga, baka kasuhan na ako ng professor ko. article 2010 section 103 of the 19something constitution of the Pilipayns.

Hallelujah! Isa akong patapon sa Pilipinas. Sue me. xD

Ay, Walang Title?

2009-07-17T22:01:00.000-07:00

Muli na naman akong bumabangon mula sa mahabang pagkakahimbing. Nagsisimula na namang humuni ang mundo ng realidad na nagsasabing panahon na upang ako ay magpatuloy. Parating na naman ang mga unos at bagyo sa aking buhay. Buhay-estudyante. Exam na naman, eh!

Speaking of bagyo, kasalukuyang binisita ng bagyong si Isang ang Pilipinas upang maghasik ng malamig na lagim. Ito na 'yung panahon na nagtatago ang mga insekto sa inyong mga bahay at nagpapakita para sabihing, "makikisilong na kami! inanod na kasi ng ulan ang bahay namin sa labas, eh."

Tuwing ganitong panahon din nagsisimulang malungkot ang mga bata, at ang mga isip batang katulad ko. Hindi na kasi kami nakalalabas ng bahay tuwing tanghali at kung lalabas naman para maligo sa ulan, hindi pinapayagan, tatamaan daw kasi kami ng kidlat, eh. Ang ending, tititigan na lang namin ang bubong ng kapitbahay hanggang matuklap na ito ng bagyo.

Meron bang naidudulot na maganda ang mga bagyo? Walang open-field event kapag sumasapit ang panahong ito, kawawa ang mga nakatira sa kalbong bundok dahil sa mga landslide, nagkakaron ng sunog dahil sa mga kidlat, natutuklap ang bubong ng kapitbahay, nawawalan ng tirahan ang mga insekto, at ang ending, iiwan lang niya tayong sira-sira at wasakan.

Sa kabila ng lahat, hindi natin masisisi si Isang at ang mga kapamilya niya. Tayo rin naman minsan ang may kasalanan, eh. Simula pa ng simula, may bagyo na. Kaya dapat natuto na tayo. Dapat ay hinanda na natin ang ating sarili sa mga ganitong pagkakataon. Pwede namang magimbento ng mala-open field pero sound proof na warehouse, magtanim ng mga puno para maiwasan ang landslide, maglagay ng radioactive shield sa mga bahay para hindi tamaan ng kidlat, lagyan ng maraming spare tire ang bubong ng kapitbahay, o maglaan ng guest room para sa mga magigiting na mga insekto.

Matapos ang unos, handa man tayo o hindi, isa itong pagkakataon upang makapagsimula. Panahon para makapag-isip kung paano natin mapapabuti pa ang mga natapos na. Langit na mismo ang nagsasabing oras na upang magbago ka. Parang Game Over, Continue? lang pero wala na yung dati mong points. Kung kasalukuyan man tayong nasa unos ngayon, huwag kang matakot kasi alam kong babalik din 'yung kalapati ni Boss para ibigay sayo ang tangkay na nagsisilbing pag-asa para makakabangon ka ulit. Mabait naman si Boss, eh. Basta pinagbubutihan mo ang trabaho mo dito sa mundo, wala kang magiging problema sa Kanya.

Sige na nga magrereview na ako. :)

Senti.

2009-06-28T03:25:00.000-07:00

Gusto kong pinagmamasdan ang kalangitan. Ang mga ulap sa maliwanag na umaga, at ang araw sa dapit-hapon. Pero sa lugar namin, na maraming dikit-dikit na bahay at matataas na poste, bibihira lang ang mga panahong masisilayan ko ng maayos ang mga ito.

Kapag may pagkakataon, tinititigan ko siya. Parang ito na lang ang nagpapahiwatig sakin na marami pang bagay ang pwede kong magawa dito sa mundo. Pinapaalala nito na malaki ang mundo, kung mahina ka sa bagay na tinatahak mo ngayon, maraming paraan, maraming ibang pwedeng gawin.

"There's always a silver lining", ika nga. May mga bagay na pwedeng hindi talaga para sa'yo habang buhay pero marami pa namang pwedeng alternatibo kung sakaling mawala man ito. Oo nga, hindi na 'yun magiging tulad ng dati, pero mas mabuti nang gamitin ang ilan pang nandyan kaysa iyakan ang wala na. Kung wala kang maisip na alternatibo para sa bagay na minahal mo ng matagal, tingin ka sa kalangitan, baka sakaling meron siyang kasagutan.

Ano'ng laman ng bag mo?

2009-06-26T05:19:00.000-07:00

click mo lang for full-view
Clockwise sa picture:
1. bookmark from YLSC (Youth Life Student Center)
2. notebook pang-doodle, este pang lectures.
3. payong! maulan at super init kaya.
4. my handy-dandy reminder notebook, saka ballpen (kailangan kasi may memory gap ako)
5. MUKASIM FACE! BOHAHAHA.
6. ang cellphone ay ginagamit pang komunikasyon. 'yun lang gamit ng sakin, at alarm pa pala!
7. mga libro. binabasa po 'yan! sinasagutan! tapos sinusunog!
8. ang iPot este MP3 player na saktong pampalipas oras habang nasa biyahe.
9. at! ang mahiwagang purse na parang nagdadala ng swerte.

Ang mga 'yan ay ilan lamang sa mga bagay na dinadala ko araw-araw sa school. Tama. Isa po akong typical na estudyante. Hindi ko na isinama ang ilang bagay para hindi niyo masabing isa akong masamang bata at hindi nagaaral. BWAHAHA. Minsan, kapag may happening sa school, o kaya trip ko lang, dinadala ko ang camera ko. At, ang psp kapag mapapadaan kami sa isang wi-fi spot o kapag gusto kong mag maxcombo sa Dj Max Portable 2. XD

Ikaw, anong laman ng bag mo?

Chinky-eyed.

2009-06-16T06:53:00.000-07:00

Matagal rin akong hindi makapagblog. Hindi ko kasi alam kung ano ang isusulat ko. Pero ngayon, subukan natin ulit. Wala namang mawawala, eh. Isip mo lang.

Nagumpisa na ang pasukan nung Monday. Ang sarap ng feeling na nakahawak na naman ako ng ballpen at nakinig sa mga kakaiba at matatabang professors. Napikon na naman ako sa uniporme naming pang-highschool ang dating at natuwa sa mga bagong salta at dagit. Pero higit sa lahat, nakasama ko ulit ang mga abnormal kong kaibigan.

Para daw kaming mga bata. Mahaharot, malilikot at malalakas ang boses. Minsan mapapatahimik na lang ako sa gitna ng mga diskusyon namin kasi nakikita kong parang tama sila. Pero ok lang kasi masaya naman kami, eh. Bakit ba?

Boys Over Flowers Korean Version Series
So, ayun. Hindi mapipigilang mapagusapan ang tungkol sa mga pinagdaanan buong summer. At hindi ko alam kung paano, pero pumasok ang Boys Over/Before Flowers sa usapan (may nakita yata kasi kaming kamukha ng hairstyle ni Yoon Ji Hoo). Bumili ang tropa ko ng dvd non tapos pinanood ko na rin. At sa inaaasahan ng lahat, na-hook ako.

Naisip ko, ano bang meron sa mga chinito/chinitang ito? Bakit ko sila pinapanood? Bakit gustong gusto ko sila kahit hindi ko naman sila maintindihan? Bakit kahit parang niloloko ako ng baluktot na english subtitle eh pinapanood ko pa rin? Hindi kaya dahil sa touch screen nilang cellphone? o sa cool nilang pananamit? Alam ko na naman ang kwento, at kung sino ang magkakatuluyan sa huli? Bakit pinanood ko pa rin? Sagutin mo lahat 'to. Tatadyakan na kita.

Ano'ng meron sa mga chinky-eyed? Bakit type 'yun ng boypren ko. Bakit ang pangit ko kapag iniintsik ang mata?

Sa Mundo ng Fashion.

2009-06-07T06:01:00.000-07:00

Nanaginip ako ng gising. Isa na daw akong supermodel. Ka-level ko na daw sina Anja Rubik, Naomi Campbell, Devon Aoki, Heidi Klum at kung sino-sino pang mga modelong naglalakad ng taas ang noo. Pero panaginip lang 'yun. Huwag na lang nating totohanin.

Tim Gunn's Guide to Style: Watch it at etc.

Napapadalas ang panonood ko ng mga palabas sa tv na may kinalaman sa Fashion. Bakit kaya? Senyales na kaya ito na dapat na akong magpakababae? Medyo boyish-childish kasi ako. At kung hindi mo natatanong, isa ako sa mga taong matatawag nating isang Fashion Victim. Wala akong sariling style. Sinusuot ko kung ano ang meron. Mahilig lang ako tumingin sa mga magaganda at napapanahon, natutuwa ako kung paano nagmmerge ang Fashion at ang Photography. Pero wala akong lakas ng loob para magpakaFashionista.

Siguro nga, sabi ng sub-conscious ko, gusto ko talaga. Kasi sa pagkakaalam ko, babae pa rin ako. At lahat naman siguro ng mga babae, gustong maging maganda. Ganun talaga. Wala ka nang magagawa.

About

2009-05-31T03:29:00.000-07:00

Her.

Another bilingual student blogger who mostly talks about her life and the world that she's into. Very opinionated yet she tends to shut up to avoid conflict. Melodramatic but can be annoyingly sarcastic and funny. She loves making funny faces and unusual photographs. She calls it art.

She loves it when she's being challenged physically or mentally. A normal conversation with her would include slapping, poking and tapping. She's very touchy as to how her friends put it.

Bright and vivid. That's how she wants to live her life. She usually hates it when life is being dull and boring. But whatever color life may bring, she was born to write about it.

An2kin.

Named after a Rico Blanco song, derived by him and her. She's a dreamer, so they thought this was the perfect name for her blog. The official layout was made by Vhonne Deville. This blog is still an artwork in progress.

Somnolence.

Just an addition to your vocabulary. Same with Sleepyness. The word was googled on the making of its present layout. We thought it was simple, peaceful and perfect title for this layout.

Blogger.

It was hard to leave the old blog behind, yet she tried to move on and transferred to Blogger. Sometimes she feels awkward blogging here, often worried about what to say, just like a newbie freshman from a new school.

After months of trying to fit in, she realized that it's okay to be yourself. She can never hide forever. Besides, we all have the freedom to speak, and the right to be heard.

Wanna know her better? Talk on cbox, or comment on her posts, she'll answer.

Smile.

Iniwan ako ng eroplano.

2009-05-27T06:53:00.000-07:00

Rico Blanco - Antukin

Malamang alam mo na kung saan ko nakuha ang blog name ko. Obvious naman 'di ba? Marami ang pinagdaanan ko bago namin maisip ng leading man ko ang aking blog name, at sa ngayon, masaya naman ako sa resulta. Kita mo naman, may instant theme song agad.

Fresh start. Bagong simula. Mahirap iwan ang mga bagay na nakasanayan na, pero kung ang nakasanayan mo na, ay parang napag-iiwanan, bakit mo ito pagttiyagaan kung meron namang kukupkop sa iyo at ang kailangan lang ay mahalin mo ito ng sobra-sobra para patas naman 'di ba.

Naniwala ka naman? Haha. Kilala mo ba ako? Kung hindi, ok lang. Hindi rin naman kita kilala, eh. Pero handa akong makipagkaibigan sa'yo. Salubungin natin ang kinabukasan ng walang takot at pangamba. Kung kilala mo naman na ako, kumusta ka na? miss na kita.

Iyan naman ang gusto ko sa Pilipinas, eh. Kahit merong trip na makapangyarihan ang tadhana, lagi pa rin tayo gumagawa ng paraan para maging sama-sama. As long as we stand as one, anuman ang makabangga. Gusto mo ba kong maging kaibigan? Gagawan natin yan ng paraan. Sabi nga ni Rico Blanco, Kung ayaw may dahilan, kung gusto palaging merong paraan.

Pero hindi tayo gagawa ng baby.